دست ایران درموضوع هسته ای بسته نیست

رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: در موضوع هسته ای اینطور نیست که ایران انتخاب دیگری ندارد و دست ایران بسته باشد و حتما متناسب با منافع خود عمل می کنیم.

علی اکبر ولایتی رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام در صفحه اینستاگرام خود تصویری از مصاحبه با شبکه بین المللی المیادین و چکیده ای از برخی مباحث مطرح شده را منتشر کرد.

 

کسب مدال

چهارشنبهبا کسب مدال طلای المپیاد ریاضی؛افتخار آفرینی یکی از فرزندان کارکنان ارتش جمهوری اسلامی ایران

احسان اسدی دانشجوی سال چهارم دانشگاه صنعتی شریف و فرزند یکی از کارکنان ارتش جمهوری اسلامی ایران، مدال طلای المپیاد ریاضی را در کشور بلغارستان کسب کرد.

 

 احسان اسدی دانشجوی سال چهارم دانشگاه صنعتی شریف و فرزند یکی از کارکنان ارتش جمهوری اسلامی ایران، مدال طلای المپیاد ریاضی را در کشور بلغارستان کسب کرد.

احسان اسدی فرزند سرتیپ دوم عباس علی اسدی، معاون احتیاط نیروی زمینی ارتش که به همراه تیم هشت نفره ایران در مسابقات المپیاد ریاضی در بلغارستان حضور یافته بود در میان شرکت کنندگانی از 80 کشور جهان موفق به کسب مدال طلای این مسابقات شد.

وی که دانشجوی سال چهارم دانشگاه صنعتی شریف می باشد هم زمان در دو رشته ریاضی و مهندسی برق در این دانشگاه تحصیل می کند و تاکنون مفتخر به دریافت مدال نقره و طلای کشوری در رشته ریاضی شده است.

شایان ذکر است تیم المپیاد ریاضی ایران در این رقابت ها موفق به کسب سه مدال طلا، یک نقره و چهار برنز شد.

 

ضرب المثل کوه به کوه نمی رسد ولی آدم به آدم می رسد؟

این ضرب‌المثل را معمولا زمانی به کار می‌بریم که فردی در مقابل ما عملی را با بی‌انصافی و ناجوانمردی انجام می‌دهد، اتفاقا زمانی می‌رسد که فردی که در حقش این رفتار ناروا انجام شده، می‌تواند در مقام جبران و یا تلافی آن رفتار با طرف مقابل بر بیاید. در این زمان است که پس از اعتراض طرف مقابل می‌گویند که کوه به کوه نمی‌رسه، ولی آدم به آدم می رسه.

در واقع می توانیم این طور بگوییم که این ضرب المثل به نوعی اشاره به این دارد که از هر دستی که بدهی از همان دست هم می گیری. اینکه در برابر دیگران هر طوری که رفتار کنی، همانطور هم جواب می گیری.

اما داستان این ضرب‌المثل طبق آنچه که حسن ذوالفقاری در کتاب «داستان‌های امثال» آورده این است که.......

در دامنه دو کوه بلند، دو آبادی بود، «بالا کوه« و «پایین کوه». از میانه آن دو کوه چشمه‌ای روان بود که به هر دو آبادی می‌رفت و زمین‌های آن‌ها را سیراب می‌کرد.

این ماجرا ادامه داشت تا اینکه ارباب ده «بالا کوه» تصمیم می‌گیرد، برای به دست آوردن زمین‌های ده پایین و البته سلطه به مردم آن، راه چشمه را به پایین کوه ببندد.

با این اتفاق زمین‌های ده پایین کم کم خشک شدند و مردم به نشانه اعتراض همراه با کدخدا به ده «بالا کوه» رفتند؛ اما ارباب آن ده در جواب این اعتراض‌ها گفت  یا رعیت او شوند یا تا ابد بی آب خواهند ماند و گفت: بالاکوه مثل ارباب است و پایین کوه مثل رعیت. این دو کوه هرگز به هم نمی‌رسند. من ارباب هستم و شما رعیت!

مردم ده پایین از این پیشنهاد و این حرف ناراحت شدند، چند روزی گذشت تا اینکه تصمیمی گرفتند. به پیشنهاد کدخدای ده، بیل و کلنگ را برداشتند و زمین را کندند و قنات حفر کردند. با این کار آب چشمه دوباره به زمین‌های آن‌ها راه پیدا کرد و کم کم چشمه بالا کوه خشک شد.

خبر به ارباب بالاکوه رسید. چاره‌ای جز تسلیم ندید. به ده پایین رفت و گفت: شما با این کار چشمه‌ ما را خشک کردید. اگر می توانید سر یکی از قنات ها را به طرف ده ما برگرداند.

کدخدای ده پایین گفت: اولاً؛ آب از پایین به بالا نمی‌رود، بعد هم یادت هست که گفتی: کوه به کوه نمی‌رسد. تو درست گفتی:

کوه به کوه نمی‌رسد اما آدم به آدم می‌رسد.

دوستان خوب

بی شک، هر انسانی شایسته دوستی و رفاقت نیست. دوست خوب کسی است که صفات نیکو داشته باشد و رفاقت با او برای انسان، منافع دنیوی و اخروی به همراه آورد.

مهم ترین ویژگی ها و صفات لازم برای دوست و هم صحبت مناسب، به این شرح است: «عاقل باشد، خوش اخلاق باشد، فاسق و گنهکار نباشد، حریص بر دنیا نباشد، رازنگهدار باشد، عیب انسان را فاش نکند، در سختی ها انسان را ترک [نکند]، خوبی های انسان را آشکار کند، دروغ گو نباشد، بخیل نباشد، ترسو نباشد، با خویشان خود قهر نباشد، منافق نباشد، خوبی و بدی دوست را خوبی و بدی خود بداند، مقام و پول، او را نفریبد و دوستی را فدای آن نکند، از آنچه مقدور اوست در راه دوست کوتاهی [نورزد]، پست و رذل و سفله نباشد، نیکوکار باشد، متقی و پرهیزکار باشد، به خاطر دنیا و مال و ثروت، دوستی نکند، امانت دار باشد، خیرخواه دوست خود باشد، در امر آخرت کمک کار انسان باشد، جبار و ظالم نباشد، بدعت گذار نباشد».1

در واقع دوستان باوفا و راستین، کسانی هستند که ارتباط آنها بر اساس پیوندهای معنوی برقرار شود. چنین دوستانی، یاران دوران ثروت و تنگ دستی، پیری و جوانی، تندرستی و بیماری و عزت و ذلت اند و دوستی آنها حتی بعد از مرگ نیز ادامه می یابد.

امام علی ع  بهترین دوستان را اینگونه معرفی می کند: «بهترین برادرانت کسی است که تو را بر هدایت رهنمون باشد و به تقوا وادارد و از پیروی کردن هوا و هوس بازدارد».2

آن حضرت در مورد انتخاب دوست بر این نکته تأکید می کند: «همراه تو همچون تکه پارچه ای است که لباس را بدان وصله کنند؛ پس با کسی مصاحبت کن که به تو شباهت داشته باشد».3  وصله ناجور نباشد .

لقمان نیز دوست خوب را این چنین به فرزندش می شناساند:

پسرم اولین چیزی که پس از ایمان به خدا، در طلبش جدیت خواهی کرد، یافتن دوست باوفا و صالح باشد؛ زیرا دوست باوفا مانند درخت خرماست که اگر در سایه اش نشینی، تو را سایه افکند و اگر از هیزمش بخواهی تو را منتفع سازد و اگر از میوه آن بخوری، ثمری گوارا و پاکیزه یابی.4

دوست مشمار آن که در نعمت زند

لاف یاری و برادر خواندگی

دوست آن باشد که گیرد دست تو

در پریشان حالی و درماندگی

سعدی

بمب‌ هیدروژنی چیست

بمب‌ هیدروژنی چیست

بمب هیدروژنی یا گرماهسته‌ای نوعی بمب هسته‌ای است که انرژی آن ابتدا از طریق فرایند شکافت هسته‌ای تامین می‌شود و گرما و فشار حاصله از این انفجار باعث شروع فرایند همجوشی هسته‌ای استفاده می‌شود. به همین دلیل بمب‌های گرماهسته‌ای انرژی بسیار بیشتری از بمب‌های هسته‌ای تک‌مرحله‌ای آزاد می‌کنند. این بمب‌ها از آن رو به «بمب هیدروژنی» معروف شده‌اند که فرایند همجوشی هسته‌ای با استفاده از هیدروژن انجام می‌شود.

نخستین آزمایش این نوع بمب در سال ۱۹۵۲ توسط آمریکا انجام شد. یک سال بعد شوروی نیز این بمب را ساخت و در سال‌‌های بعد بریتانیا، فرانسه، چین و کره‌ی شمالی نیز به تولید و آزمایش آن اقدام کردند. امروزه تقریبا تمام بمب‌های هسته‌ای این پنج کشور که در حالت عملیاتی و فعال قرار دارد از این نوع است.

قدرت تخریب بمب‌های هیدروژنی حدود 2500 برابر بمب‌های اتمی است

در این نوع بمب، با ایجاد یک انفجار اورانیومی یا پلوتونیومی، دمایی معادل چندین میلیون درجه سلیسیوس ایجاد می‌شود. ایزوتوپ‌های هیدروژنی که در بمب به کار رفته‌اند، تحت این شرایط با یکدیگر جوش می‌خورند و به هلیم تبدیل می‌شوند و در این همجوشی، انرژی بسیار زیادی را آزاد می‌کنند. بنابراین در این نوع بمب، ترکیبی از شکاف هسته‌ای و همجوشی هسته‌ای به‌کار رفته‌ است.

 بمب اتمی نسبتاً کوچکی که شهر ژاپنی هیروشیما را نابود کرد، قدرت انفجاری معادل ۲۰۰۰۰ تن، تری‌نیتروتولوئن (TNT)، که یک ماده انفجاری عادی امروزی است، داشت. در مقابل، بزرگترین بمب هیدروژنی‌ای که تاکنون برای آزمایش، منفجر شده، معادل ۵۰ مگاتن (TNT) قدرت انفجاری داشته‌است. نام این بمب، بمب تزار بود که اتحاد جماهیر شوروی آن را در سال ۱۹۶۱ آزمایش کرد. این قدرت انفجاری ۲۵۰۰ برابر قدرت انفجاری بمب هیروشیماست.